(Kaldığımız yerden devam ediyoruz.)
"Tabi ki Seyir Bulutu'yla" dedi Hayriye. "Seyir Bulutu'nun marifetlerini bir bilsen. O şimdi bizi bir ağacın tepesine çıkarır, senin bir yaprakta uçmana yardım eder" dedi. Endişeli sesiyle "Ama Seyir Bulutu çok büyük" diye bir cümle kurdu Meryem.
"Aslında" derken gözünü kırptı Hayriye, "sadece sen biraz küçüksün. Merak etme, seni o ağacın tepesine kadar çıkarabiliriz."
"Harika!" diye bir çığlık attı Meryem. Hayriye, Meryem'i dümenin üzerine bıraktı ve Seyir Bulutu'nu çalıştırdı.
Seyir Bulutu uykusundan uyanmaya çalışan bir dev gibi iki yana sallanmaya başladı. Biraz havalandı. Etraftaki birkaç kağıt parçası sağa sola uçuştu.
Meryem bir yandan ellerine ayaklarına, bir yandan da Hayriye'ye bakıyordu. "Hayriye bana neler oluyor? Galiba büyüyorum, ellerime bak" dedi. Çünkü Meryem'in üzerinde rahatlıkla oturduğu dümen artık Meryem için çok küçük gelmeye başlamıştı. Meryem yere atladı. Neredeyse Hayriye ile aynı boydaydı ve giderek de büyüyordu. Hayriye kıs kıs güldü. "Hayır hayır, sen aynı kalıyorsun. Seyir Bulutu yapraklara rahatça gidebilmek için küçülüyor. Sen aynı kaldığın için büyümüş gibi oldun" dedi.
Meryem çok şaşırmıştı. Seyir Bulutu'nun direğine sarıldı ve ona "Sen harika bir arkadaşsın" dedi. Seyir Bulutu mutluluktan iki yana tekrar sallandı ve çatıdaki büyük pencereden dışarı çıktı. Karşı kaldırımda salınan ağacın en tepesine kadar uçtular. Serince bir rüzgar yaprakları da birer ikişer uçuruyordu. Hayriye, düşmek üzere olan bir yaprağı gözüne kestirdi. Seyir Bulutu'nun yönünü yaprağa doğru çevirdi. O yaprağa doğru gittiler. Meryem'i ip bir merdivenle yaprağa sarkıttılar. Meryem yaprağın kenarlarından sımsıkı tutundu. Sonra Seyir Bulutu ve Hayriye iyi bir manevra ile uzaklaştılar. Seyir Bulutu'nun rüzgarı, yaprağın kopuşunu hızlandırmıştı. Şimdi Meryem bir yaprağın üzerindeydi. Yaprak bir sağa bir sola doğru uçuyor ve Meryem de sevinçten tatlı çığlıklar atıyordu.
Hayriye de Seyir Bulutu'nun içinde Meryem'i takip ediyordu. Meryem ve yaprak, rüzgarın da etkisiyle ağaçtan epeyce uzaklaştılar ve savrula savrula havada uçmaya devam ettiler. Seyir Bulutu onları gözden kaçırmamaya çalışıyordu. Hayriye yaprağın üzerindeki Meryem'in sevinç çığlıklarını duydukça neşeleniyordu.
Seyir Bulutu, Hayriye ve Meryem'i odaya geri getirdiğinde ikisi de birbirine bakıp gülüyorlardı. Çünkü rüzgarda uçmaktan saçları darmadağın olmuştu. Bir süre sonra Seyir Bulutu yeniden büyümeye başladı. Tabi Meryem de küçülmeye... Hayriye gittikçe küçülen Meryem'e yaklaştı ve sonra onu eline aldı. Birlikte Hayriye'nin odasına gittiler. Seyir Bulutu kendi kendini park ederek yarım bıraktığı uykusuna demir attı.
Meryem de, Hayriye'ye de hem biraz dinlenmek hem de ısınmak için yatağa uzandılar. Neşeleri ve yorgunlukları yüzlerinde karışarak onları mahmur bir hale sokmuştu. Meryem atıldı. "Şimdi artık benim ülkeme, benim kitabıma gidebiliriz değil mi Hayriye? Sana göstermek istediğim ne çok şey var bir bilsen!". "Tamam" dedi Hayriye. İkisi de yorgunluktan uyuyakaldılar. | 
